Wanneer je hond de diagnose heupdysplasie krijgt, voelt dat vaak als een klap. Veel eigenaars denken meteen aan pijn, beperkingen of zelfs een operatie. Spijtig genoeg is heupdysplasie bij de hond (HD) een veel voorkomende aandoening.
Toch hoeft een diagnose van heupdysplasie niet te betekenen dat je hond geen actief leven meer kan leiden.
Het verhaal van Reeva, een Rottweiler die ik al volg sinds ze één jaar oud was, laat mooi zien hoe belangrijk het kan zijn om tijdig ondersteuning te bieden.
Wat is heupdysplasie bij de hond?
Heupdysplasie, vaak afgekort als HD, is een aandoening waarbij het heupgewricht minder stabiel is dan normaal.
De heup bestaat uit twee delen:
- de kop van het dijbeen (de gewrichtsbol)
- de heupkom (de gewrichtskom)
Normaal passen deze mooi in elkaar en zorgen spieren, gewrichtsbanden en het kapsel ervoor dat het gewricht stabiel blijft.
Bij heupdysplasie is die aansluiting minder goed. Dat kan verschillende oorzaken hebben:
- een minder goed gevormde heupkom
- een afwijkende gewrichtsbol
- slappere gewrichtsbanden
- onvoldoende sterke spieren rond de heup
Hierdoor ontstaat er een lichte schuivende beweging in het gewricht, wat kan leiden tot:
- ontsteking
- pijn
- slijtage van het gewricht
Heupdysplasie komt vaker voor bij grotere en snel groeiende hondenrassen zoals Rottweilers, Labradors en Duitse herders, maar kan in principe bij elke hond voorkomen.
Het verhaal van Reeva 🐾
Een jonge Rottweiler met een moeilijke start
Reeva 8j, deze foto werd genomen na een behandeling.
Reeva was nog maar één jaar oud toen ik haar voor het eerst zag.
De diagnose heupdysplasie, voornamelijk aan de rechterheup, was al gesteld door de dierenarts. Zoals bij veel jonge honden met HD zagen haar eigenaars typische signalen van een instabiele achterhand.
Haar eigenaars gingen op zoek naar extra ondersteuning, omdat ze een operatie niet meteen zagen zitten.
Tijdens het onderzoek merkte ik duidelijke spanningen op ter hoogte van:
- de lendenwervels
- het sacro-iliacale gewricht (SI-gewricht)
- de spieren rond het bekken
Dit zijn belangrijke zones voor de stabiliteit van de achterhand.
We startten met osteopathische behandelingen, gericht op het verbeteren van de beweeglijkheid van de wervelkolom en het bekken, zodat de spieren rond de heup beter konden functioneren.
En het resultaat was opmerkelijk.
Welke signalen kunnen wijzen op heupdysplasie?
Niet elke hond met HD vertoont dezelfde klachten. Sommige honden tonen al op jonge leeftijd duidelijke symptomen, terwijl anderen pas later problemen ontwikkelen.
Mogelijke signalen zijn:
- een instabiele of waggelende achterhand
- moeite met opstaan
- sneller moe zijn
- minder zin in wandelen of spelen
- stijfheid na rust
- gewicht meer naar de voorhand brengen
- moeite met springen of traplopen
Herken je één of meerdere van deze signalen? Dan is het verstandig om dit verder te laten onderzoeken.
Wat gebeurt er in het lichaam bij heupdysplasie?
Bij osteopathisch onderzoek zie ik bij honden met HD vaak bewegingsbeperkingen ter hoogte van:
- de lendenwervels
- de overgang tussen rug en bekken
- het SI-gewricht
In deze regio lopen zenuwen die de spieren van de achterpoten aansturen. Wanneer er spanningen of bewegingsbeperkingen aanwezig zijn, kan dat invloed hebben op:
- spierkracht
- stabiliteit
- bewegingskwaliteit
Net die factoren zijn essentieel bij een heup die al minder stabiel is.
Hoe kan osteopathie helpen bij heupdysplasie?
Het is belangrijk om eerlijk te zijn:
heupdysplasie kan niet genezen worden.
Maar dat betekent niet dat er niets mogelijk is.
Osteopathie richt zich op het verbeteren van de bewegingskwaliteit van het lichaam als geheel.
Bij honden met HD kan osteopathie helpen door:
- spanningen in de lenden en het bekken te verminderen
- de beweeglijkheid van het SI-gewricht te verbeteren
- compensaties in andere delen van het lichaam te verminderen
- spieren efficiënter te laten functioneren
Hoe beter het lichaam kan bewegen, hoe beter het zich kan aanpassen aan een minder stabiel gewricht.
Waarom vroeg behandelen zo belangrijk is
Het verhaal van Reeva toont mooi hoe belangrijk tijdig ingrijpen kan zijn.
Ze kwam bij mij toen ze nog maar één jaar oud was. Dat is een leeftijd waarop het lichaam nog sterk in ontwikkeling is en zich goed kan aanpassen.
Door vroeg ondersteuning te geven aan de wervelkolom en het bekken, konden spanningen verminderd worden voordat ze zich verder opstapelden.
Dat betekent niet dat elk probleem volledig voorkomen kan worden. Maar hoe sneller je ondersteuning biedt, hoe groter de kans dat het lichaam zich goed kan aanpassen en compensaties beperkt blijven.
Vroeg begeleiden maakt vaak een groot verschil op lange termijn.
Reeva vandaag: zeven jaar later 🐕
Wat het verhaal van Reeva zo bijzonder maakt, is haar verloop doorheen de jaren.
Na de eerste behandelingen zagen haar eigenaars duidelijke verbetering. Ze bleef goed functioneren en werd later nog eens behandeld toen ze vier jaar oud was.
Onlangs zag ik haar opnieuw.
Reeva is nu acht jaar oud.
Ze heeft tot vandaag een actief en normaal leven geleid, met:
- lange wandelingen
- spelen en ravotten
- rennen op het strand
- avonturen in het bos
En misschien nog belangrijker:
ze is nooit geopereerd geweest.
Haar eigenaars verwoordden het zelf zo:
“We hadden nooit durven dromen dat we zó lang en zó intens van onze lieve hond zouden mogen genieten. Tot jij op ons pad kwam.”
“Elke wandeling, elke pootafdruk in het zand, elke blije sprint… daar zit een stukje van jouw zorg, kennis en toewijding in.”
Dat zijn woorden die tonen wat kwaliteit van leven echt betekent.
Wat kun je zelf doen als je hond heupdysplasie heeft?
Naast osteopathie spelen ook andere factoren een belangrijke rol.
Denk bijvoorbeeld aan:
Aangepaste beweging
Voldoende beweging is belangrijk, maar zonder overbelasting.
Gewichtscontrole
Overgewicht zorgt voor extra belasting van het gewricht.
Spieropbouw
Sterke spieren ondersteunen de heup.
Hydrotherapie
Zwemmen kan helpen om spieren op te bouwen zonder het gewricht zwaar te belasten.
Een goede samenwerking tussen eigenaar, dierenarts en therapeut maakt hier vaak het verschil.
Op langere termijn is het belangrijk om alert te blijven voor signalen die kunnen wijzen op slijtage van het gewricht.
Ook bij andere gewrichtsproblemen, zoals knieschijfproblemen, speelt begeleiding een belangrijke rol. In mijn blog over patella-problemen bij honden lees je hier meer over.
Tot slot
Een diagnose van heupdysplasie betekent niet automatisch dat je hond een beperkt leven zal hebben.
Het verhaal van Reeva laat zien dat vroege begeleiding en ondersteuning een groot verschil kunnen maken voor de levenskwaliteit van een hond.
Zie je signalen bij je hond die kunnen wijzen op heupdysplasie?
Of heeft je hond al een diagnose gekregen en wil je weten wat osteopathie kan betekenen voor jouw hond?
Dan kijk ik graag samen met jou naar wat mogelijk is voor jouw hond, zodat hij zich zo comfortabel en vrij mogelijk kan blijven bewegen. Je kan mij hier contacteren voor een afspraak.
