Er is één woord dat telkens opnieuw voor verwarring zorgt.
Blokkade.
Ik zie het zo vaak gebeuren.
Ik voel met mijn handen dat een rug niet vrij beweegt. Dat een spier waakzaam is.
Dat het lichaam daar spanning vasthoudt.
En ik benoem dat.
En dan gebeurt dit.
Een eigenaar wil zekerheid en vertrekt naar de dierenarts.
Er volgen radiografieën, echo’s, een grondig onderzoek.
En dan komt het antwoord terug:
“Er is niets te zien. Alles is in orde.”
Dat resultaat verbaast mij niet.
En toch wringt het daar.
Wanneer niets zichtbaar is
Want “niets te zien” betekent niet dat er niets is.
Het betekent alleen dat het lichaam geen structurele schade toont.
Geen breuk. Geen letsel. Geen zichtbare afwijking.
Wat ik voel, zie je niet op een beeldscherm.Een blokkade is geen kapotte wervel, geen vastzittend bot.
Het is een plek waar een spier haar spanning vasthoudt (omdat de aansturing verstoord geraakt), omdat het niet veilig voelt om los te laten. Zo wordt de beweging van de wervel verhinderd. De spanning wordt vaak vastgehouden als bescherming na overbelasting, pijn, stress of een oud letsel.
Een andere ingang
Wat mij soms frustreert,
is niet dat dierenartsen anders kijken.
Het is dat manuele therapie daardoor te snel in vraag wordt gesteld.
Ik las dat ook letterlijk, toen ik het boek “Van hoofd tot staart: hals- en rugproblemen bij paarden” geschreven door dierenarts Krijn van Muiswinkel en instructrice Tessa van Daalen las. Een interessant boek, zeker.
Maar met veel vraagtekens bij therapeuten die “blokkades” behandelen.
En dat raakt mij.
Omdat het beeld onvolledig blijft.
Osteopaten en dierenartsen leren dezelfde anatomie, dezelfde neurologie.
Wij kijken alleen vanuit een andere ingang.
Waar de ene zoekt naar wat zichtbaar is,
luistert de andere naar wat voelbaar is.
En het mooie is:
die twee hoeven elkaar niet tegen te spreken.
Osteopathie is geen strijd tegen het lichaam, er wordt niets geforceerd.
Er wordt geluisterd en uitgenodigd om spanning los te laten.
Wanneer een dier na een behandeling weer vrij beweegt,
ontspant, ademt, ruimte inneemt in zijn lichaam,
dan is dat geen toeval.
Dan heeft het lichaam iets mogen loslaten wat het te lang heeft moeten dragen.
Daar eindigt mijn werk.
Misschien is niet alles wat telt zichtbaar.Maar het lichaam vergeet niets.
