Het ene moment loopt je hond nog vrolijk rond.
Het volgende moment zakt hij door zijn achterpoten… of kan hij helemaal niet meer rechtstaan.
Voor veel baasjes voelt dat als een klap in het gezicht.
De schrik, de onzekerheid, de vraag die meteen in je hoofd opkomt:
Komt dit ooit nog goed?
Ik begrijp die ongerustheid heel goed. Want ook voor mij begon dit verhaal ooit met één hond.
Mijn eerste verlamde hond: een Chinese naakthond
Lang geleden kreeg ik mijn eerste verlamde hond op consultatie.
Een kleine Chinese naakthond, die plots niet meer op zijn achterpoten kon staan.
Zijn baasje was radeloos. Medicatie had weinig effect gehad en de vooruitzichten waren onzeker. Toch besloot ze om hem nog een kans te geven en langs te komen voor een osteopathische behandeling.
Tijdens het onderzoek voelde ik duidelijke blokkades ter hoogte van de overgang tussen borst- en lendewervels. Dat is een regio waar belangrijke zenuwen vertrekken naar de achterhand.
Na de behandeling gebeurde er niet meteen iets spectaculairs.
Maar enkele dagen later kwam de eerste reactie.
Het begon met terug gevoel in de tenen.
Heel subtiel, maar hoopgevend.
Dag na dag kwam er een beetje meer beweging terug.
Ongeveer een week later stond hij opnieuw recht.
Dat moment vergeet ik nooit.
Een hond die eerst volledig verlamd was, en dan weer op zijn poten staat… alsof het lichaam zich herinnert wat het ooit kon.
Foto genomen een dikke week na de behandeling.
Sindsdien heb ik meerdere verlamde honden mogen begeleiden waarbij beweging opnieuw terugkwam.
Wat zijn mogelijke oorzaken van verlamming bij honden?
Verlamming van de achterpoten komt vaker voor dan veel mensen denken.
Het kan zowel bij jonge als oudere honden optreden, vaak heel plots.
Veelvoorkomende oorzaken zijn onder andere:
- Discus hernia (hernia van een tussenwervelschijf)
- Ruggemergtrauma
- Fibrocartilagineus embolisme (FCE)
Een infarct-achtige aandoening in het ruggenmerg waarbij kleine stukjes discusmateriaal een bloedvat blokkeren.
Bij sommige honden helpt medicatie goed.
Bij andere honden blijft het herstel beperkt.
En precies daar kan osteopathie een waardevolle rol spelen.
Kan osteopathie helpen bij verlamming?
Ja, in veel gevallen kan osteopathie een belangrijke ondersteuning bieden.
Bij honden met verlamming vind ik vaak blokkades ter hoogte van de laatste borstwervels en de eerste lendewervels. Vanuit deze regio vertrekken zenuwen die de achterhand aansturen.
Wanneer deze regio opnieuw beter beweegt:
- verbetert de doorbloeding
- krijgt het zenuwstelsel meer ruimte
- kunnen spieren opnieuw actiever worden
Maar belangrijk om te weten: herstel vraagt tijd.
Soms zie je al snel verbetering.
Soms verloopt het herstel stap voor stap.
Een bulldog die opnieuw kon lopen
Een mooi voorbeeld hiervan is een vrouwelijke bulldog van 3 jaar, die bij mij kwam met verlamming van de achterhand.
Toen ze binnenkwam, kon ze niet meer stappen. Haar achterpoten sleepten achter haar aan en haar baasje maakte zich grote zorgen.
Na behandeling kwam er verrassend snel reactie.
Na enkele dagen kon ze opnieuw rechtstaan.
Niet veel later liep ze weer normaal rond.
Een jaar later kwamen ze opnieuw langs.
Ze was opnieuw verlamd geraakt.
Dat is een moment waarop veel mensen bang worden dat het nooit meer goedkomt.
Maar ook deze keer reageerde haar lichaam goed op behandeling.
Ze herstelde opnieuw volledig.
Daarna zijn ze regelmatig op controle gebleven.
Niet omdat er problemen waren, maar om nieuwe blokkades tijdig op te sporen en herval te voorkomen.
Op mijn website kun je onderaan op de pagina klachten hond een video bekijken van deze bulldog, waarin je duidelijk het verschil ziet tussen vóór en na de behandeling.)
Sloef: verlamming achteraan én vooraan
Soms zijn situaties nog complexer.
Zo behandelde ik Sloef, een hond van 11 jaar, die eerst verlamd raakte in de achterhand… en later ook in de voorhand.
Veel mensen denken dat leeftijd herstel moeilijk maakt, maar Sloef bewees dat ook een oudere hond nog verrassend goed kan herstellen.
Dat zijn momenten waarop de vooruitzichten vaak somber lijken.
Bij Sloef waren drie behandelingen nodig om het lichaam opnieuw in balans te brengen.
Stap voor stap kwam de beweging terug.
Vandaag, vier jaar later, loopt hij nog altijd vrolijk rond.
Dat soort verhalen tonen hoe sterk het herstelvermogen van een lichaam soms kan zijn, zelfs op oudere leeftijd.
Tijd is een beslissende factor
De leeftijd van de hond is meestal niet het belangrijkste.
Wat wél cruciaal is, is hoe snel er gehandeld wordt.
Hoe sneller een hond onderzocht en behandeld wordt:
- hoe groter de kans op herstel
- hoe beter de doorbloeding behouden blijft
- hoe kleiner de kans op blijvende schade
Wanneer een verstoring van de doorbloeding te lang aanwezig blijft, wordt herstel moeilijker of soms zelfs onmogelijk.
Daarom is wachten zelden een goede strategie.
Niet elke hond herstelt volledig — maar soms is er meer mogelijk dan je denkt
Niet elke verlamde hond zal opnieuw lopen.
Dat is de realiteit.
Maar ik heb in mijn praktijk al meerdere honden gezien die:
- niet meer konden staan
- niet meer konden stappen
- weinig reactie gaven op medicatie
… en die toch opnieuw beweging terugkregen.
Vaak omdat hun baasjes besloten om hen nog een kans te geven.
Geef een verlamde hond niet te snel op
Wanneer een hond plots verlamd raakt, lijkt alles stil te vallen.
Maar soms zit er nog meer herstelvermogen in het lichaam dan je op het eerste gezicht zou denken.
Twijfel je over de vooruitzichten van je hond?
Of wil je weten of osteopathie een zinvolle aanvulling kan zijn?
Neem gerust contact op.
Ik kijk graag samen met jou naar wat nog mogelijk is voor jouw hond.
Soms begint het zelfs subtiel, met lichte klachten of manken zonder duidelijke oorzaak. In een eerdere blog leg ik uit waarom een hond mank kan lopen zonder duidelijke reden.
Problemen in de achterhand komen trouwens vaker voor dan je denkt. In mijn blog over heupdysplasie bij de hond
leg ik uit hoe bewegingsproblemen zich daar kunnen ontwikkelen.
